Old Persian Cuneiform

خط ميخی پارسی

بر طبق کتيبه ای که بر روی يک صخره در کوه بيستون در جنوب غربی ايران يافت شده است داريوش بزرگ ( 486-522 پيش از ميلاد) اعتبار اختراع خط ميخی پارسی باستانی را از آن خود قلمداد ميکند. اين کتيبه در تاريخ 520 پيش از زايش مسيح و به سه زبان ايلامی , بابلی و پارسی قديمی سنگ نبشته شده است. برخی از باستان شناسان با ديده شک به ادعای داريوش بزرگ مينگرند اما برخی دگر به طور جدی به اين موضوع نگريسته و نيز گمان ميکنند که احتمالا داريوش کاتب ها و منشی های خويش را مامور خلق اين الفبا کرده است بيش از آنکه خود اقدام به اختراع اين الفبا کرده باشد.

زبان پارسی قديم در کتيبه های ميخی پادشاهان هخامنشی استفاده و همچنين زبان بومی ومادری نخبگان خاندان هخامنشیان بوده است. زبان پارسی باستان در منطقه ای با نام پرسيس يا فارس در جنوب غربی ايران يا پرسيا گفتگو ميشده است و از شاخه زبانهای ايرانی و زيرگروه زبانهای هندو آريايی ميباشد. الفبای اين زبان دارای نشانه های آوايی و سيلابی است و دارای پنج واژه کوتاه شده يا مخفف است که عموما نمايندگی اين واژگان را دارد

. خداوند , پادشاه , کشور (در دو نمونه) و زمين

برای ديدن الفبای پارسی باستان اينجا را کليک کنيد