مسيح (ع) و داريوش هخامنشي همزبان بودند

زبان آرامی در ایران از زمان به سلطنت رسیدن داریوش هخامنشی رواج یافت. وسعت ایران در آن زمان از هند تا مصر بود و اقوام مختلفی در آن زندگی می کردند که به زبان های گوناگونی سخن می گفتند.

سوریه قصد دارد زبان کهني را از خطر انقراض نجات دهد که ۳ هزار سال قدمت دارد و روزگاري حضرت عيسي مسيح (ع) با آن تکلم مي کرده است. اين زبان «آرامی» نام گرفته و بر اساس کتیبه های دوران هخامنشی به وسیله داریوش تقویت و ترویج شده است و چند قرن بعد با رواج آن در بین النهرین، سوریه و فلسطین، حضرت مسیح نیز با این زبان سخن گفته است. آرامی، یکی از خط ها و زبان های باستانی قاره آسیا است که چهار شاخه یا لهجه دارد. این زبان و خط ساده در کشورهای ایران و عراق کاربرد داشته و هنوز گویش ورانی در برخی نقاط این کشورها از این زبان استفاده می کنند. دکتر «فریده معتکف»، ایرانشناس که تحقیقات مفصلی درباره زبان آرامی انجام داده است می گوید:«مجموعه زبان آرامی به شاخه ها و لهجه های بسیاری تقسیم می شود که مهم ترین آنها چهار لهجه است. لهجه جنوبی که یهودیان کتاب «تلمود» را به وسیله آن شرح و تدوین کردند، لهجه «مندائیه» که طایفه مندائیان با آن تکلم می کنند، لهجه آرامی حرانی منسوب به شهر حران در شمال عراق و لهجه سریانی.» از بعضی از آثار و کتیبه های آشوری_ بابلی چنین معلوم میشود که قبایل آرامی از آغاز قرن پانزدهم پیش از میلاد به تدریج وارد صحرای سوریه، مجاور منطقه بین النهرین شدند. در همین زمان برخی از قبایل آرامی به شهرهای سوریه و فلسطین کوچ کردند و در مناطق مجاور بلاد کنعانیان مستقر شدند. به این ترتیب نژاد، خط و زبان آرامی در عراق جنوبی و شمالی، سوریه، فلسطین، تورسینا و ایران رواج یافت به شکلی که در زمان 3000 سال پیش از میلاد تا 650 میلادی مساحت سرزمین هایی که مردم آنها به زبان آرامی حرف میزدند در حدود ششصد هزار کیلومتر مربع بوده است. معتکف، درباره رواج این زبان در ایران می گوید:« در ایران زبان آرامی از زمان به سلطنت رسیدن داریوش هخامنشی رواج یافت. وسعت کشور ایران در آن زمان از هند تا مصر بود و اقوام مختلفی در آن زندگی می کردند که به زبان های گوناگونی سخن می گفتند. داریوش دستور داد تا زبانی عمومی و واسطه برای اقوام و ملل تابع امپراتوری ایران برگزیده شود. پس از اندیشه فراوان، از میان زبان های بسیار متداول و رایج آن زمان، زبان آرامی انتخاب شد تا زبان رسمی و دولتی ایران قلمداد شود. خط آرامی نیز به همین ترتیب به عنوان خط دولتی انتخاب شد.» معتکف ادامه میدهد:« علت این امر آن بود که زبان آرامی میان زبان های رایج دیگر آن عصر برای نوشتن، یک زبان کامل و آسان بود. از این رو زبان شناسان خاورشناس، این زبان خاص را در عهد هخامنشی «زبان آرامی هخامنشی» می نامند. اما نه خود داریوش و نه هیچ یک از وزرا و کارکنان دربار او آن زبان را نیاموختند و به آن تکلم نکردند. آنها در حدود هزار کاتب و دبیر آرامی زبان استخدام کرده بودند که چند تن از آنان را که مخصوص دربار بودند نزد خود نگه داشته و بقیه را به سایر نقاط مملکت فرستاده بودند تا کاتبان مخصوص والیان آن مناطق باشند.» زبان آرامی در قرن دوم پیش از میلاد رفته رفته بر فرهنگ و زبان یهود غلبه کرد تا اینکه زبان عمومی مردم فلسطین شد. یهودیان زبان آرامی را در ترجمه کتب عهد قدیم به کار بردند و با آن مهم ترین کتاب های خود مثل «تلمود» را نوشتند.در زمان تولد عیسی مسیح، یهودیان فلسطین به زبان آرامی تکلم میکردند و حضرت مسیح نیز با این زبان سخن می گفت. زبان آرامی امروزه در میان مندائیان ایران و سه روستای کشور سوریه تکلم می شود. مندائیان یا صابئین، اقوامی آرامی زبان هستند که از حدود 300 سال پیش تحت تعلیمات حضرت یحیی نعمید دهنده قرار گرفتند و به او گرویدند. بیشتر آنها در ایران، عراق، آمریکا و استرالیا زندگی می کنند. پراکندگی این گروه در ایران در شهرهای اهواز، خرمشهر، آبادان، هویزه، سوسنگرد، بستان، مهدیه، ماهشهر، سربندر، شادگان، شیراز، تهران و کرج خلاصه می شود. هرچند از آمار دقیق این قوم اطلاعی در دست نیست اما مندائیان ساکن ایران، بیست و چهار هزار نفر و آنها که خارج از ایران هستند هشتاد تا نود هزار نفر برآورد می شوند. صابئین ایران از خط و زبان آرامی استفاده می کنند. فرزندان آنها به مدارس دولتی می روند و تمهیداتی برای آنان اندیشیده نشده است تا زبان و خط آنها که ریشه ای سه هزار ساله دارد بر جای بماند. صائبین ایران، در اوقات فراغت فرزندشان برای آنا کلاس های خصوصی ترتیب می دهند و کتاب آسمانی خود «گنزا ربا» را به آنان می آموزند تا زبان و خط و دین اجدادی آنان به فراموشی سپرده نشود. این اقلیت کوچک، تنها وارثان زبان رسمی دوران هخامنشی در ایران هستند. امروزه در کشور سوریه تنها اهالی سه روستا از این زبان استفاده می کنند. مردم روستاهای «ماآاولا»، «بیادین» و «سرکا» تنها گویشورانی هستند که به زبان عیسی مسیح سخن می گویند. به گزارش «ای بی سی نیوز»، اهالی این روستاها دعای روز یکشنبه خود را به دو زبان آرامی و عربی برگزار می کنند. در داخل کلیسای این روستا که کلیسای «سنت سرژ» نام دارد، پدر «توفیک اید» روزهای یکشنبه دعایی را به زبان آرامی می خواند. مردمان این روستاها نیز برای انتقال این زبان به نسل های بعدی نیازمند کمک هستند. دولت سوریه از مدتی پیش اجرای پروژهای برای زنده نگه داشتن این زبان را آغاز کرده است. مسیحیان حدود ده درصد جمعیت سوریه را تشکیل میدهند و زبان آرامی برای این اقلیت به منزله ارتباط مستقیم با عیسی مسیح تلقی می شود

chn.ir کيان مهر احمدی