روزنامه ايتاليائی ، ایل جورناله : قانونی که زنان را " پنهان تر " می کند روزنت "روز" جان میکالسن : یک ضرب المثل ایتالیایی می گوید؛ گرگه کرک و پشمش را از دست داد، اما عادات بدش را نه . با وجود تمام وعده ها ، رئیس جمهور در پی تصویب قوانینی است که دختر ها را محدود تر کند . محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران قبل ازانتخاب شدن هم در این مورد تلاش کرده بود و از آن سر بلند بیرون آمده بود. در سال 2003 یکی از دغدغه های اصلی اش در شهرداری تهران ، طرح لباس متحد الشکل برای زنان در ادارات بود. این شد که چند ماه بعد از آغاز کارش در شهرداری، زنان کارمند از فرق سر تا نوک پا خود را پوشاندند و مردان هم به نشانه ایمان قوی ریش هایشان را بلند کردند. حالا ممکن است که احمدی نژاد و دولتش از مجلسی که در اختیار جناح راست است بخواهد که قانونی را در سطح ملی به تصویب برساند که همه زنان شاغل در ادارات دولتی را به زیر چادر ببرد. این قانون جدید میدان را از جوانان طرفدار آزادی می گیرد ؛ جوانانی که بعد از به قدرت رسیدن محمد خاتمی اصلاح طلب در سال 1997 ، قوانین حجاب را که بعد از انقلاب اسلامی در سال 1979 وضع شده بود، تغییر دادند . این قوانین هرگز ملغی نشده بود، اما در تهران و شهر های بزرگ کشور دو سوم زنان به پوشاندن خود از سر تا پا ، چادر سر کردن طوری که فرم بدن معلوم نباشد و اینکه حتی یک تار مو از زیر روسری بیرون نباشد ، احترام نمی گذاشتند. روسری ها تا پشت گردن سر خورده و شلوارها تا بالای مچ پا کوتاه شده و کفش های پاشنه بلند کاملا بیرون افتاد و چادر به یک شال رنگی نازک که کمر و سینه ها را می پوشاند، تبدیل شد . عادتی که در خیابان ها و رستوران ها فراموش شده بود ، در اداره های دولتی دست نخورده مانده بود و زنان بر خلاف همکارانشان در شهرداری ، به قانون حجاب احترام نمی گذاشتند. در هیچ وزارتخانه ای کارمندان زن با موی بیرون و یا چادری به رنگ غیر از سیاه مثل قهوه ای و سورمه ای که مورد قبول اسلام است ، دیده نمی شود. در بسیاری از اداره ها هنوز مقنعه رایج است ؛ مقنعه چیزی شبیه به شبکلاه بلندی است که کوتاه ترین تار مو را هم می پوشاند که اگرزنی در بیرون از اداره آن را سر کند به عنوان فردی محافظه کار شناخته می شود. قانون جدید پوشش اجباری ، به عقیده بسیاری از صاحب نظران لیبرال ، بجز در اداره ها و اماکن عمومی قابل اجرا نیست ، اما می تواند مهر تاکیدی بر قوانین اسلام و اصلاح پوشش در بیرون از اداره ها هم باشد. تصویب این قانون برای تایید اعتبار قواعد موجود و ارائه روشی به بسیجی ها و نیروهای انتظامی برای مقابله با کسانی که به قوانین پوشش اسلامی احترام نمی گذارند، لازم است. این تاییدی بر دغدغه هایی است که رئیس جمهور قبل و بعد از انتخابات آنها را تکذیب کرد . هرکس که از آحمدی نژاد درباره اصلاح و کنترل شدیدتر پوشش زنان سوالی می کرد ، همیشه در جواب می گفت که می خواهد به " مشکلات واقعی مملکت " رسیدگی کند و" نمی خواهد وقتش را برای کنترل کردن تعداد تار مو هایی که از زیر روسری بیرون آمده تلف کند " . اما اگر قانونی هم تصویب بشود این مجلس است که آن را تصوب کرده و رئیس جمهور فقط می تواند با خیال راحت با آن مخالفتی نکند . اما برای زنان در کابل هیچ ترمزی وجود ندارد ، طوری که محی الدین بلوچ ، مشاور کرزای در باره سوتارا بهرامیا و ویدا صمدزای دو مانکن افغان که در شوی لباسی در مانیل با بیکینی راه رفته بودند ، از آن با عنوان " نفرین و سیه روزی " یاد کرد. فاصله بین برقع تا مایوی دو تکه حتی برای او هم خیلی زیاد است. منبع: ایل جورناله 12 اکتبر www.peykeiran.com